Sahnede çalan bir kursiyerin ilk kaybettiği şey genellikle nefestir.
Nedeni fizyolojiktir. Gerginlik hâlinde soluk yüzeyselleşir, göğüs bölgesine çıkar ve hızlanır. Karın desteği devre dışı kalır.
Trompette bunun karşılığı hemen duyulur: cümleler kısalır, ton incelir, girişler geç kalır.
İkinci etki kaslarda olur. Gerginlik yüz ve boyun kaslarını sıkar; sıkışan boğaz hava kanalını daraltır ve tiz bölge kapanır.
Bu iki etki birbirini besler ve kursiyer bunu teknik yetersizlik olarak yorumlar. Değildir.
Çalışma yöntemi provanın koşullarını değiştirmekten geçer. Evde tek başına, oturarak, rahat kıyafetle çalışan bir kursiyer sahnede farklı bir bedenle karşılaşır.
Bu yüzden çalışmanın bir bölümü ayakta, sahne kıyafetiyle ve baştan sona durmadan yapılır.
İkinci yöntem küçük dinleyici gruplarıdır. İki kişiye çalmak, iki yüz kişiye çalmanın provasıdır.
Üçüncüsü nefes rutinidir: sahneye çıkmadan önce yapılan yavaş ve derin birkaç soluk, otonom tepkiyi belirgin biçimde yatıştırır.
Heyecan tamamen kaybolmaz ve kaybolması da gerekmez; yönetilebilir hâle gelir.
Derslerimizde sahne hazırlığı, yıl içinde düzenlenen dinletilerle kademeli olarak yürütülür.