Trompette en sık duyulan şikâyet nefesin yetmemesidir. Neredeyse her defasında sorun akciğer kapasitesinde değildir.
Sorun havanın nereden ve nasıl verildiğindedir.
Göğüsten alınan nefes yüzeyseldir. Omuzlar yukarı kalkar, hava üst bölgede kalır ve basıncı çabuk düşer. Cümlenin sonuna gelmeden ses zayıflar.
Karından alınan nefeste ise diyafram aşağı iner, karın çevresi genişler ve hava sütunu alttan desteklenir. Basınç cümle boyunca sabit kalır.
Farkı anlamak için basit bir deneme yapılır: bir el karnın üstüne konur ve nefes alınır. Kalkan yer omuz ise nefes göğüstendir; karın ise doğrudur.
İkinci mesele havanın verilme biçimidir. Trompette hava bir anda boşaltılmaz, ölçülü ve sürekli verilir. Sıcak bir camı buğulandırır gibi.
Uzun ses çalışması tam olarak bunu geliştirir. Tek bir sesin süresi her hafta birkaç saniye uzatılır; ölçüm metronomla yapılır ve kayıt tutulur.
Destek oturduğunda kursiyer aynı nefesle iki katı uzunlukta cümle çalabildiğini fark eder. Kapasite değişmemiştir; kullanım biçimi değişmiştir.
Derslerimizde nefes çalışması her dersin ilk bölümünde yer alır ve teknik çalışmadan önce yapılır.