Nefesli bir çalgı çalarken sesin bir bölümü kulağa hava yoluyla değil, kemik yoluyla ulaşır.
Bu, icracının kendi tonunu olduğundan farklı duymasına yol açar. Çoğu zaman daha dolgun, daha merkezli duyulur.
Sonuç şudur: kursiyer düzelttiğini sandığı bir kusuru düzeltmemiş olabilir.
Bu farkı kapatan tek pratik araç kayıttır.
Kayıt için karmaşık ekipman gerekmez; sabit bir konumda tutulan basit bir cihaz yeterlidir. Önemli olan koşulların her seferinde aynı olmasıdır.
Kayıt üç şeyi görünür kılar. Birincisi entonasyondur; çalarken fark edilmeyen kaymalar dinlerken açıkça duyulur.
İkincisi ritimdir. Özellikle uzun notaların süresi ve cümle sonlarının bırakılışı, çalarken denetlenmesi zor unsurlardır.
Üçüncüsü ton dengesidir; hangi bölgede sesin inceldiği ancak dışarıdan dinlendiğinde anlaşılır.
Yöntem basittir: haftada bir kez, aynı alıştırma ya da aynı eser bölümü kaydedilir ve kayıtlar saklanır.
Aylar içinde biriken bu kayıtlar, ilerlemenin en somut kanıtı hâline gelir ve motivasyonu doğrudan besler.
İlk kayıtları dinlemek çoğu kursiyer için rahatsız edicidir; bu rahatsızlık geçicidir ve yöntemin işlediğinin göstergesidir.
Derslerimizde kursiyerlerden düzenli kayıt tutmaları istenir ve kayıtlar derste birlikte dinlenir.